Dan gaan we op vakantie.

Teruggekomen op de tuin is het schrikken (onkruid kniehoog).

En vanaf dat moment voel ik dat ik langzaam de greep op de tuin

begin te verliezen. De strijd tegen het onkruid gaat door, maar de

stand is langzaam maar zeker in het voordeel van “het vuil”.

De laatste maanden van het jaar staan in het teken van “ik worstel en

kom net niet boven”, totdat alles gelukkig vanzelf afsterft en

opnieuw kan beginnen op die mooie zonnige winterdag.

Alles herhaalt zich. Daarom herken ik het gevecht dat ik nu lever en

kijk ik uit naar de winter.

De Vondelier nr. 7 - Herfst 2008

Het is inmiddels oktober en de najaarsstormen gieren alweer om onze

oren. Doordat de temperatuur de ene dag rond de 20 graden en de

andere dag rond de 10 graden telt heeft de griep zich aardig kunnen

introduceren in verschillende gezinnen/families, zo ook

het lijkt wel Domino-dag. Achter elkaar worden we geveld door de

griep, gepaard met de nodige nies- en hoestbuien.

Het lijkt ook buiten ineens heel hard te gaan, de bomen verliezen in rap tempo

hun bladeren. Wanneer men nu door de straten kijkt dan ziet het er prachtig uit, al

die herfstkleuren. Ook op de tuin is het een aflopende zaak met de grote oogsten

en het grote opruimen is alweer begonnen. Kalabassen zitten er voor mij

niet in dit jaar, deze zijn amper opgekomen in mijn tuin.

Wel jammer, want het staat altijd zo leuk

op een tafel, echt gezellig. Ach, dan hebben we weer een reden om

eens een bezoek te brengen aan een tuincentrum of door Noord

Holland te rijden langs boerderijen die tegen een kleine vergoeding

de mooiste kalabassen aanbieden. Men zet ze gewoon aan de kant

van de weg met een trommel ernaast waar je het geld in kan

deponeren, heel bijzonder maar het werkt.

Er staat iedereen nog een drukke tuinderstijd te wachten met veel

verschillende taken die afgehandeld moeten worden om het

volgende seizoen weer tot een succes te maken.

Ik wens iedereen veel sterkte hiermee.

Veel tuinplezier !                                John van der Lubbe

Tuinopzegging.

Opzegging van de tuin door de huurder dient schriftelijk te

geschieden tegen einde het van het verenigingsjaar (31 december)

met een opzegtermijn van 4 weken.

Privé-terrein.

Iedere tuinder is trots op zijn tuin, daarom doe ik een oproep naar

alle tuinders, kom niet ongevraagd op iemand anders zijn tuin.

De taxatiecommissie, tuincommissie en het bestuur hebben alleen

het recht om een tuin vrijelijk te betreden.

De kas van de tuinvereniging spekken.

 Het bestuur heeft een fraaie overeenkomst gesloten met Vomar

supermarkten. Leden van onze tuinvereniging die bij Vomar hun

dagelijkse boodschappen doen, krijgen een Klant-is-Koningkaart.

Die kaart biedt veel voordeel o.a. sparen met hoge rente, maar met

de kaart kan ook de kas van onze tuinvereniging flink worden

gespekt. En daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen!

Het enige wat je als lid van onze tuinvereniging moet doen,

is in de Vomar winkel zo’n Klant-is-Koningkaart aanvragen.

Bij het afrekenen van de boodschappen worden de totaal bedragen

steeds op de kaart opgeteld. Na 3 maanden wordt over het totaal van

de door uw bestede bedragen 0,5% door Vomar overgemaakt naar

onze tuinvereniging. Dat kan aardig oplopen en u en wij hoeven er

niets extra’s voor te doen.

Met andere woorden: koop allemaal je dagelijkse boodschap

Vomar en zorg dat u die Klant-is-Koningkaart gebruikt.

(Je spaart dus voor je zelf en voor de vereniging).

Geef aan mij per e-mail secretaris@wzzo.nl uw naam en

klantnummer. We rekenen op uw !

Richard Foppen (secretaris).

Zaterdag 22 november (week 47) zal in het teken staan van

"bomen snoeien".

Op deze laatste verplichte werkdag zal de werkploeg voornamelijk

bezig zijn met het kleiner maken en afvoeren van het snoei materiaal.

Net buiten het hek zal een hakselaar het snoei afval vermalen.

Ook alle eigenaars van de tuinen waarop gesnoeid zal worden,

worden verzocht op deze dag aanwezig te zijn.

Men kan dan aangeven hoe en wat er precies onderhanden genomen

moet worden.

Tuinders moeten zelf de takken aanbieden bij de hakselaar.

Mochten er tuinders zijn die grote wilgentakken kunnen gebruiken,

dan kunnen deze op 20, 21, 22 november afgehaald worden

op tuin 42.

Het afvoeren van tuinvuil is voor sommige tuinders nog steeds een

probleem. Regelmatig proberen enkele tuinders het vuil buiten het

hek te deponeren.

Mensen, dit mag niet, wij komen hierdoor onherroepelijk in de

problemen met de gemeente!

Neem het vuil s.v.p. mee naar huis, of probeer het via een eigen

compostbak weer weg te werken.

Bij voorbaat bedankt voor de medewerking.

Het bestuur maakt bekend dat de jaarvergadering

zal plaatsvinden op zaterdag 7 maart 2009.

aanvang 09.00 uur.

Het bijwonen van de Jaarvergadering

voor de tuinende leden is verplicht.

Bij verhindering afschrijven met opgave van reden,

bij secretaris:

R. Foppen, Pegasusstraat 35, 2024 VN Haarlem

E-mail: secretaris@wzzo.nl

Het bestuur wil graag iedereen uitnodigen

voor een nieuwjaars borrel,

op vrijdag 9 januari 2009, aanvang 20.00 uur

in ons clubhuis.

Wij hopen dat u kan komen,

maar laat mij voor 5 januari even weten

of u aanwezig kunt zijn of niet.

Richard Foppen,

E-mail: secretaris@wzzo.nl

6 oktober, 20.33:

Een vriendin van me heeft een enorme volkstuin.

Door omstandigheden kon ze er dit jaar bijna niet naartoe met

als gevolg dat de boel tot haar grote ergernis flink verwilderd is.

Nu ligt die tuin op een steenworp afstand van mijn huis en ze

had al eens met een scherts geopperd dat ik me ‘daar wel mocht

uitleven als ik daar behoefte aan had’, maar dat kwam er niet van.

Toen een ingrijpende gebeurtenis in mijn leven me volledig lam legde

en ik mezelf steeds dieper weg zag zakken in niemandsland, besloot ik

op een keer toch maar eens naar die tuin te gaan.

Ik ben beslist geen ervaren tuinierster, maar hou erg van de natuur en

stilte en omdat ik zowat op klappen stond, leek het me niet verkeerd

om iets van mijn shit in die tuin te stoppen.

Dat was me goed bevallen.

Het zonnetje scheen, het was er op het geluid van ontelbare vogels

na doodstil en ik had me helemaal in het zweet gewerkt op het

onkruid, dat zowat een meter hoog stond.

Dit bleek een goeie therapie te zijn en ik ging er vaker naar toe tot

vreugde van haar medetuinhouders die al langs fietsend

goedkeurende geluiden lieten horen over mijn gezwoeg.

Het is grappig, tuinmensen lijken allemaal ochtendmensen te zijn en

dat ben ik zeer zeker niet.

Dus als ik daar arriveer, gaan de anderen alweer weg, heel fijn dus.

Mijn vriendin had me een keer uitgelegd wat er nog allemaal moest

gebeuren (veelllllllll), maar zij heeft de neiging nogal van de hak op

de tak te springen en omdat mijn hoofd vol met watten zit dringt ook

niet alles tot me door. Dus toen ik er vanmiddag weer naartoe ging

stond ik tevergeefs mijn hersens te pijnigen om me te herinneren wat

ze me ook alweer uitgelegd had.

Het enige wat ik mij herinnerde was: ‘alles moet weg’.

Hmmmmm …oh ja en dat de border langs het pad ook leeg moest.

Nou ja…ik heb het pad geschoffeld, een paar rijen aarde omgespit en

toen begon ik aan de border.

Met een snoeischaar begon ik een erg uitgelopen struik (of is het een

boom?) te lijf te gaan.

Er kwam een meneer langs fietsen die blij juichend zijn goedkeuring

hierover liet blijken : ‘hangt veel te ver over, niet geschikt voor een

border, dat en dat bij de stam afzagen’…en hij ging weer verder.

Dat afzagen zag ik wel zitten, ik had inmiddels geen gevoel meer in

mijn handen. omdat ik met die snoeischaar de meest dikke takken

aan het door knippen was.

Ik het schuurtje in en op zoek naar een zaag. Geen zaag te bekennen.

Weer terug en toch maar verder met de snoeischaar.

Nee…geen doen. Ik kon me toch niet voorstellen dat zij geen zaag

zou hebben en dus liep ik voor de tweede keer het schuurtje na.

Geen zaag. Wel vond ik een langwerpig groen ding wat er uitzag alsof

het open kon. Na een beetje pielen sprong er ineens een zaagachtig

ding te voorschijn. Yessssssssss….het zag er uit als een machete, ik

vond hem helemaal leuk. Opgetogen ging ik weer terug naar mijn

project en de dikke takken verdwenen vrolijk onder mijn ‘machete’.

Het ging eigenlijk wel lekker en terwijl de berg takken op het pad

gestaag groeide, zag ik steeds weer een andere tak ‘die eraf moest’.

Toen ik even ophield om naar het resultaat te kijken, stond ik in

mezelf te grinniken.

Het resultaat deed me denken aan vroeger, als een van je ouders je

pony even zou knippen, ja, ja, steeds weer een randje eraf omdat het

niet recht was en uiteindelijk liep je dan een paar weken voor gek

met een klein randje haar wat ooit je pony was geweest.

Hmmm!, het leek me wijs om er maar mee te stoppen en nadat ik de

enorme berg takken de tuin in gesjouwd had, stapte ik moe maar

voldaan weer op mijn fietsie..

Nu vraag ik me toch iets af… als ik weer eens naar die tuin ga…zou

die leuke zaag er dan nog zijn?

Of zal ie zó goed verstopt zijn, dat ik er nooit meer aan kan komen??

Anneke

In de tuin kun je het jaar door verschillende stadia

waarnemen. Er is al vaker over gememoreerd, met name

ook in deze periode van het jaar. Zo in de herfst blik je

terug, en maak je de balans op van het afgelopen jaar.

Voor mijzelf ziet de cyclus van het tuinjaar er ongeveer zo uit:

Het begint op de mooie vorstvrije dagen in december.

De nieuwe gids is binnen, ik krijg weer ideeën en er is volop

tijd voor mijn grote hobby: tegelpaadjes verplaatsen.

Geen groter geluk dan zo’n heerlijke dag op de tuin, br

weer een stuk gespit en klaar voor het voorjaar.

In februari begin ik dan thuis voor te zaaien. Veel te vroeg, zo blijkt

elke keer, maar het begint al weer zo te kriebelen.

Tegelijkertijd gaat het spitten gestaag door, want zo tegen maart april

moet ik helemaal rond zijn geweest. Dit lukt meestal net niet.

Zo begin ik het voorjaar te vroeg, met een paar stukjes achterstallig

onderhoud.

Gedurende het voorjaar, begin van de zomer ziet het meeste er nog

hoopvol uit.

Uien geplant, van alles gezaaid, aardappelen gepoot, noem maar op.

Wieden doe ik fluitend op een mooie avond na mijn werk.

Jos

Op het ogenblik is het een stille tijd voor de winkel.

Er is ook niet veel te verkopen, want de winkel is bijna leeg!

Er is ingekocht op basis van de verkoopcijfers van afgelopen

jaar, dus in principe moet er voor het hele nieuwe seizoen

voldoende voorraad zijn.

Eind november verwacht ik dat de winkel weer vol is.

Begin december kunt u weer de catalogus met bestellijst

verwachten.

Ditmaal van de firma Sluis/garden en een bestellijst van de

firma Duin/Groenrijk voor de aardappels en eventueel uien.

Uien zijn ook te bestellen bij de firma Sluis, dus keus genoeg.

Namens het hele verkoopteam.

De tuinvereniging “Ons Buiten” is gelegen aan de Boerhavelaan.

Het complex ligt een beetje ingeklemd tussen de Schipholweg en de

Boerhavelaan. Via de Boerhavelaan is het complex toegankelijk als je

de inrit neemt naar het parkeerterrein van de sportvelden.

Deze gaan in de nabije toekomst bebouwd worden en dan kun je via

het woonwijkje bij "Ons Buiten" komen en meteen naar het nabij

gelegen complex van "Eigen Tuin".

Het grote toegangshek staat open en vele bewoners van de nabij

gelegen Boerhavekliniek komen dan onder begeleiding en kijkje

nemen op het uitgestrekte complex van meer dan 160 tuinen.

De paden zijn geheel opgeknapt en van een asfaltlaag voorzien.

De achteruitgang geeft toegang tot het parkeerterrein van de

handboogschutters en de hockeyclub.

Hieruit vandaan steek je direct over naar "Poelpoldervreugde" en de

wandeling tussen de tuincomplexen is compleet.

De functie naar buiten voor de wijk is voor de kliniek wel een

bijzondere, maar daarbij komt binnenkort ook "Nieuw Unicum"

naar de Boerhavelaan om aan het tuinieren deel te nemen.

Nabij hun verenigingsgebouw bevindt zich een natuur-educatiecentrum,

dat op bepaalde uren open is voor de Schalkwijkers.

Kortom: er is binding genoeg.

Helaas heeft het tuincomplex een stip op de plankaart. Dit betekent,

dat er in de toekomst mogelijk een verhuizing plaats kan vinden.

Maar niet bevreesd voor dergelijke situaties gaat het bestuur nijver

door om het complex optimaal te houden en zal onder andere de

tussensloot, van belang voor een goede waterhuishouding,

van beschoeiing worden voorzien.            Willem

Fred

Echt spektaculair is het allemaal nog niet, maar de brug vordert

gestaag. En dat terwijl-ie volgend jaar klaar moet zijn.

Ik blijf fotograferen en als je ter zijner tijd alle foto’s naast elkaar legt

zie je ‘m toch groeien. Leuk voor later!

Met dat in gedachten ontwierp Cocky Korving

van tuin 80 een vlag, die hoog in top gaat als zij

op de tuin aanwezig is.

Haar vlag werd op 16 september ten doop gehouden in het bijzijn van

een aantal bevriende medetuinders en onder het genot van een glaasje.

Die gedachte van "Iedere tuin z'n eigen vlag" hoeft niet een loze

gedachte te blijven!

"Goed voorbeeld doet goed volgen" is uiteindelijk een algemeen

bekend gezegde.....

Cocky

Vorig jaar, omstreeks augustus, september, zaten we op de tuin

te wachten op het geluid van de krekel en de sprinkhaan.

Ieder jaar is het weer een genot om dat zachte gesjirp te

mogen horen. Ik heb iets met die beesten. In mijn vroege jaren

gingen we haast iedere zomer logeren bij opa en oma in Zeeland.

Zelf woonden we in de stad en om een keer per jaar op het Zeeuwse

platte land te mogen vertoeven was een ware vreugd.

Opa had een grote moestuin bij het huis en daar groeide van alles.

Wij mochten altijd meedelen in de opbrengst en zo heb ik de

Opperdoeze Ronde leren kennen, dé aardappel onder de aardappelen.

Jaren lang heb ik ook gemeend, dat de Opperdoeze Ronde een

heuse Zeeuwse kleipieper was. Immers, op Walcheren stond ook de

molen van Doesburg (?). Dat opa illegaal deze heerlijke aardappel uit

West Friesland had gesmokkeld om hem in Oost Souburg te

vermeerderen was mij onbekend en hij smaakte er niet minder om.

Misschien was deze aardappel toen nog niet beschermd en was de

teelt in Zeeland wel helemaal niet illegaal. Nu is de Opperdoeze

Ronde een beschermde aardappel en mag hij de gronden rond

Opperdoes niet verlaten. Ik had ‘m wat graag op onze tuin willen

telen en heb zelfs ooit eens heimelijk bij Jan Stut geïnformeerd of hij

mij kon helpen aan poters. Geen schijn van kans natuurlijk, deze

Westfriese parel onder de aardappelen mag in Haarlem geen vaste

grond onder de voet krijgen. Zomers was Oost Souburg ook vergeven

van de rupsen, koolrupsen, maar ook van die mooie steenrode met

lange haren. Je ziet ze tegenwoordig zelden meer. En sprinkhanen en

krekels in overvloed. Dikke bruine krekels en hele grote groene,

slanke sprinkhanen. Als kind moest je die natuurlijk vangen.

In jampotjes, maar ook in lucifersdoosjes. Van die lucifersdoosjes

spaarde ik trouwens ook de merken. Albums vol met afgeweekte

lucifersmerken uit het hele land en opa spaarde mee.

Op een kwade zomerdag was ik weer eens de weide achter de dijk

ingetrokken om sprinkhanen en krekels te vangen. Ik ving een fraai

exemplaar en met moeite wist ik die in zo’n lucifersdoosjes te stoppen,

want het waren rappe rakkers. Snel het doosje dicht en tot mijn grote

schrik zag ik dat het beestje net met de kop weer buiten het doosje

was geglipt op weg naar de vrijheid en hij (of zij) pardoes onthoofd was.

Wat een drama! Ik heb er nooit meer een geprobeerd te vangen, wel

met de handen, maar nooit heb ik meer een sprinkhaan of krekel in

een doosje gestopt of in de jampot opgeborgen om mee naar huis te

nemen. Sindsdien heb ik iets goed te maken met die beestjes.

Hoe of wat weet ik ook niet, maar als ik een sprinkhaan of krekel zie,

moet ik ‘m altijd even vangen in mijn handen, goed bekijken en

bewonderen en dan levend en wel weer de vrijheid geven.

Vorig jaar zat ik heerlijk op de tuin in het zonnetje te genieten toen er

ineens vanuit het niets een grote groene sabelsprinkhaan op mijn

gezicht belande.

Normaliter zou je een meter in de lucht springen van schrik en

afschuw, maar ik niet: met pure devotie pakte ik het beestje met

beide handen van mijn neus en bewonderde het om zijn schoonheid.

Wist u dat sprinkhanen mooie ogen hebben, die je aankijken?

Bij welk insect zie je dat nog meer! Tot mijn schrik zag ik dat deze

sprinkhaan een pootje miste en dacht: “welke onverlaat heeft hem

gevangen in een lucifersdoosje en dit te snel dichtgedaan…..!”

Niemand natuurlijk, want wie loopt er tegenwoordig nog in het veld

met een lucifersdoosje.Dit jaar had ik eigenlijk de hoop op een close

encounter al opgegeven. De zomer is verregend, de temperatuur

beneden alle peil en ik hoorde ook dat heerlijke gesjirp nog steeds

niet, ook al was het al september.

Op een van die spaarzame dagen, dat het niet regende en de zon

zelfs scheen, zaten we op het terras te genieten van de koffie onder

de parasol. Ineens hoorde ik geritsel op de parasol en zag de

uitvergrote schaduw van een langpotig monster met grote voelsprieten.

Het moest werkelijk een exemplaar van twintig centimeter zijn, maar

de schaduw van de zon maakte alles groter natuurlijk.

Ik veerde overeind en riep: “daar is mijn grote vriend weer!!”.

Misschien was het zijn broer, daar zal ik nooit achter komen.

Dit was echt een joekel en helemaal compleet met alles erop en eraan.

Ik moest ‘m weer even aanraken en voelen natuurlijk en zette ‘m toen

weer terug op een plant. Gevangen heb ik ‘m ook, nu met de camera.

Hij bleef mooi poseren, want dapper zijn ze wel die springers.

Deze methode van vangen heeft als voordeel, dat-ie al zijn poten

heeft behouden en dat z’n kop er ook nog opzit.      Fred

WZZO © 2015 • F.H.M. Schoot Uiterkamp